Forum
Zaloguj Rejestracja Profil Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości FAQ Szukaj Użytkownicy Grupy
ANTYKONCEPCJA...

 
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum "SEKSOWNE-NAPALONE-NIEBEZPIECZNE" - ZAPRASZAJĄ!! Strona Główna -> ROZMOWY O WSZYSTKIM
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  

JAKĄ METODĘ ANTYKONCEPCJI STOSUJESZ?
prezerwatywa
100%
 100%  [ 3 ]
wkładki wewnątrzmaciczne
0%
 0%  [ 0 ]
spermicydy-środki plemnikobójcze
0%
 0%  [ 0 ]
metoda okresowej abstynencji seksualnej
0%
 0%  [ 0 ]
pigułki antykoncepcyjne
0%
 0%  [ 0 ]
stosunek przerywany
0%
 0%  [ 0 ]
Wszystkich Głosów : 3

Autor Wiadomość
^*ExTaSy*^
Administrator
Administrator



Dołączył: 10 Kwi 2006
Posty: 446
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Białystok

PostWysłany: Czw 20.07.06    Temat postu: ANTYKONCEPCJA...

Antykoncepcja (anti conceptio - przeciw poczęciu) – wszelkie działania mające na celu zapobieganie niezaplanowanemu poczęciu dziecka w trakcie stosunku płciowego.

Skuteczność metod antykoncepcyjnych określa się w medycynie za pomocą wskaźnika Pearla. Wskaźnik ten określa statystycznie jaki procent kobiet zajdzie w ciążę przy właściwym stosowaniu danej metody przez rok. Wskaźnik 100 oznacza, że metoda jest zupełnie nieskuteczna, zaś wskaźnik 0, że jest absolutnie skuteczna. Jedyną skuteczną metodą antykoncepcji jest abstynencja seksualna1. Nawet sterylizacja nie daje 100% pewności, choć jej wskaźnik Pearla wynosi 0,04.

Metody antykoncepcyjne dzielą się na: tzw. naturalne, mechaniczne, chemiczne, hormonalne, wkładki domaciczne, pełną sterylizację i pozostałe.

Według definicji Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), za antykoncepcję można uznać tylko to, co nie wymaga od partnerów zaniechania współżycia (choćby na kilka dni).

NATURALNE METODY ANTYKONCEPCJI:


Metody naturalne wiążą się z cyklicznością dni płodnych i niepłodnych w cyklu miesiączkowym kobiety. Polegają one na zachowaniu czasowej wstrzemięźliwości płciowej, czyli powstrzymaniu się od stosunków w okresie płodności (czyli okołoowulacyjnym).


Wstrzemięźliwość płciowa

Jak wiadomo, najprostszym i najskuteczniejszym sposobem uniknięcia nie planowanej ciąży jest wstrzemięźliwość płciowa, czyli całkowite powstrzymanie się od stosunków. Oczywiście, tylko wtedy mamy całkowitą pewność, że uchronimy się przed niepożądaną ciążą.


Petting i necking

Niekiedy zdarza się kontakt fizyczny kobiety i mężczyzny nie jest zakończony aktem płciowym i polega na wzajemnym pobudzaniu stref erogennych górnej (petting) lub dolnej (necking) części ciała. Metodę tę stosują często młodzi ludzie, którzy debiutują w tej sferze życia, uczą się swoich ciał i zachowań seksualnych.

Jednak skuteczność tego sposobu nie jest stuprocentowa, gdyż może dojść do wytrysku w okolicach narządów płciowych kobiety i przedostania się plemników poprzez wilgotny śluz pochwowy do szyjki macicy i dalej aż do komórki jajowej.


Kalendarzyk małżeński

Jeszcze niedawno bardzo popularna była metoda kalendarzowa, czyli tzw. kalendarzyk małżeński.

Metoda ta jest oparta na badaniach Ogino i Knausa, którzy w latach 30. XX wieku dowiedli, że owulacja ma zawsze miejsce 14 plus (minus) 2 dni przed kolejną miesiączką, a nie w połowie cyklu i nie w jego 14. dniu, jak do tej pory uważała większość ludzi.

Cykle miesiączkowe zdrowych kobiet są uznane przez endokrynologię ginekologiczną za regularne, jeśli występują ze stałą częstością plus (minus) 7 dni, wobec czego ich długość może się wahać od np. 21. do 35. dni. W tym przypadku owulacja może wystąpić już w 5. albo dopiero w 23. dniu cyklu.

W metodzie kalendarzowej należy powstrzymać się od stosunków przez 9 dni w cyklu miesięcznym kobiety, na około 9-18 dni przed spodziewanym krwawieniem. Moment pojawienia się tego krwawienia wyznacza się na podstawie długości ostatnich 6-9 cykli miesiączkowych, biorąc także pod uwagę okres przeżycia komórki jajowej po owulacji (2 dni) i plemników po ejakulacji (czyli po wytrysku do dróg rodnych kobiety - nawet do 5-7 dni).

Metoda jest prosta i - wydawałoby się - logiczna, jednak z uwagi na zbyt dużą zawodność już się jej nie zaleca (mimo to nadal wiele osób ją stosuje).

Zwolennicy antykoncepcji naturalnej polecają obecnie metody: termiczną oraz obserwacji śluzu szyjkowego lub połączenie tych dwóch sposobów (metodę objawowo - termiczną).


Metoda termiczna

Dokonujemy codziennego pomiaru porannej podstawowej ciepłoty ciała, dzięki czemu możemy zaobserwować w pewnym momencie istotny wzrost temperatury (min. o 0,4-0,5oC). Następuje on w chwili pojawienia się jajeczkowania, czyli owulacji (jajeczkowanie to podstawowa, powtarzająca się cyklicznie czynność jajnika polegająca na wydaleniu dojrzałego jaja z pękniętego pęcherzyka jajnikowego). Podwyższony poziom temperatury utrzymuje się przez trzy kolejne dni i jest to okres płodny w cyklu miesięcznym. Spadek temperatury świadczy o zakończeniu jajeczkowania, a następujące po nim dni są okresem poowulacyjnej niepłodności, podczas której mamy pewność, że kobieta nie zajdzie w ciążę.

Aby wyznaczyć okres niepłodności przedowulacyjnej (która jest jedynie prawdopodobna), od pierwszego dnia wzrostu temperatury należy odjąć co najmniej 6-8 dni.

Metoda termiczna ma wiele uwarunkowań, bez spełnienia których nie będzie wystarczająco skuteczna. Poranną podstawową ciepłotę ciała należy więc mierzyć:


codziennie,
tym samym termometrem,
w pochwie lub pod językiem,
o stałej porze, tuż po przebudzeniu i bez wstawania z łóżka,
po co najmniej 6-7 godzinach snu.
Warto przy tym pamiętać, że przyczyną błędu w prawidłowym odczytaniu wykresu temperatury mogą być takie sytuacje, jak podróż, zmiana klimatu, stresy, infekcje, wstawanie w nocy, np. do dziecka lub w czasie dyżurów nocnych, picie alkoholu, zażywanie wielu leków, zmęczenie, ale także np. wyjście do dyskoteki czy na bal.


Metoda Billingsów (obserwacji śluzu)

W antykoncepcji naturalnej zaleca się także obserwację śluzu szyjkowego, czyli metodę Billingsów, małżeństwa australijskich ginekologów, którzy za pomocą prób i błędów (dochowali się licznego potomstwa) zaobserwowali zmiany w śluzie szyjkowym w zależności od fazy cyklu miesiączkowego.

Wyróżnili oni dwa rodzaje śluzu:


estrogenny (charakterystyczny dla okresu okołoowulacyjnego),
i gestagenny (pojawiający się już po owulacji).
Śluz estrogenny (występujący w płodnym okresie) jest śliski, przejrzysty, szklisty, elastyczny i ciągnący się. Ma małą przyczepność i daje uczucie wilgotności w pochwie. Czasem zawiera domieszkę krwi.

Natomiast lepki, nieśliski śluz gestagenny (w niepłodnym okresie) ma białawy lub żółtawy kolor. Jest nieprzejrzysty, mętny, kłaczkowaty, gęsty, przyczepny i nie ciągnący się. Nie daje uczucia wilgotności w pochwie.

Dzięki swojej konsystencji gęsty i lepki śluz gestagenny staje się nieprzepuszczalny dla plemników, dlatego też są one zatrzymywane w oczkach sieci śluzu szyjkowego. Tam obumierają po około 8-12 godzinach pod wpływem kwaśnego odczynu (pH) pochwy. Bezpieczny okres rozpoczyna się trzy dni po stwierdzeniu obecności gęstego, lepkiego śluzu gestagennego.

Śluz szyjkowy ma również zdolność do krystalizacji, możliwej do zbadania za pomocą tzw. testerów płodności, które można kupić w aptekach (np. PC 2000, PG 58 itp.). W ich skład wchodzi minimikroskop, dzięki któremu możemy codziennie obejrzeć i określić rodzaj śluzu szyjkowego pobieranego na odpowiednie szkiełko. Śluz oglądamy po wyschnięciu pod silnym źródłem światła. Jeżeli jest to śluz estrogenny, wtedy widać wyraźnie, że krystalizuje on w kształcie podobnym do liści paproci czy jodły. W śluzie gestagennym krystalizacja jest słabo widoczna, a na szkiełku zauważymy jedynie bezpostaciową masę.

Trzeba tu zaznaczyć, że prawidłowe rozpoznanie rodzaju śluzu jest możliwe po około 9 miesiącach obserwacji jego cech fizycznych. Pary decydujące się na tę metodę powinny codziennie (a lepiej dwa razy dziennie) pobierać kroplę śluzu szyjkowego z ujścia zewnętrznego szyjki macicy.

Jak to zrobić? Podobnie jak podczas zakładania tamponu lub gry wstępnej (może to zrobić sama kobieta lub jej partner) należy włożyć jeden lub dwa palce głęboko do pochwy i dotknąć szyjki macicy (uwaga: ocena cech śluzu pobranego z przedsionka pochwy jest niemiarodajna!). Następnie obejrzeć wydobyty śluz i określić jego cechy. Kłopoty ze stosowaniem tej metody mogą się pojawić następnego dnia po stosunku, gdy dochodzi do zjawiska tzw. lubrykacji śluzu szyjkowego (jego upłynnienia). Problemy mogą mieć też kobiety po poronieniu, porodzie, w okresie okołomenopauzalnym, z przewlekłymi stanami zapalnymi pochwy.

Oczywiście, najskuteczniejsze z metod naturalnych jest ich łączne stosowanie, czyli tzw. metoda objawowo-termiczna polegająca na równoczesnym pomiarze temperatury oraz obserwacji śluzu.


Obserwacja innych objawów

Pobierając śluz szyjkowy do obserwacji, po pewnym czasie kobieta zaczyna również dostrzegać w narządzie rodnym inne cykliczne zmiany, które ułatwiają jej wyznaczenie okresu płodności, czyli okresu owulacji, oraz skuteczniejsze zapobieganie niepożądanej ciąży. Można więc zauważyć, że ujście zewnętrzne szyjki macicy rozwiera się przed jajeczkowaniem (jest to tzw. objaw źrenicy) oraz zmienia się konsystencja części pochwowej i jej położenie względem długiej osi pochwy.

Poza tym kobieta może także zwrócić uwagę na jeszcze inne objawy sugerujące możliwość owulacji oraz swoje samopoczucie. Są to tzw. domyślne objawy jajeczkowania. Mogą być one pomocne w wyznaczaniu okresu płodności i bezpłodności, ale nie mogą służyć jako jedyne wyznaczniki.

Jednym z nich jest np. tzw. ból środkowy, czyli silny, krótkotrwały ból w dole brzucha, najczęściej jednostronny, który poprzedza na około 1-2 godziny uwolnienie komórki jajowej z jajnika.

W zależności od okresu płodności czy niepłodności zmienia się też samopoczucie i wygląd kobiety. Większość pań podczas owulacji, czyli w okresie płodnym, jest pogodna, lepiej pracuje, ładniej wygląda. Z kolei po owulacji, a więc w okresie niepłodnym, ich włosy stają się matowe, oczy zmęczone, na skórze pojawiają się wypryski, a piersi są napięte i bolesne.


Stosunek przerywany

Metodą zaliczaną do naturalnych jest stosunek przerywany (Coitus interruptus), który polega na wycofaniu prącia z pochwy tuż przed wytryskiem nasienia. W przeciwieństwie do innych metod naturalnych nie jest on związany z okresową wstrzemięźliwością.

Metoda ta wymaga opanowania i pewnego doświadczenia u mężczyzny oraz umiejętności warunkowego odruchu przerywania stosunku. Dlatego też nie powinni jej stosować mężczyźni pobudliwi, chwiejni emocjonalnie, ze skłonnością do przedwczesnego wytrysku.

Należy także pamiętać o tzw. kropelkowaniu polegającym na wydaleniu niewielkiej ilości plemników tuż przed wytryskiem nasienia na skutek ekscytacji płciowej. Pewna liczba plemników pozostaje również w cewce moczowej, w okolicy napletka oraz żołędzi po stosunku i może być wprowadzona do pochwy podczas kolejnego aktu płciowego.

Plemniki te mogą spowodować zapłodnienie, dlatego też skuteczność tej antykoncepcji jest bardzo mała. Poza tym u mężczyzn może ona niekiedy prowadzić do nerwic seksualnych, skłonności do przedwczesnego wytrysku, a z czasem nawet do impotencji. Niekorzystna jest także dla kobiety, bowiem trwale przekrwione narządy miednicy mniejszej i brak orgazmu (który może być wynikiem stosowania tej metody) mogą powodować bóle brzucha, bolesne miesiączki oraz nerwice seksualne. Mimo tych wszystkich wad do tej pory jest to niestety najczęściej stosowany rodzaj antykoncepcji w Polsce.

ANTYKONCEPCJA HORMONALNA:

W krajach wysoko rozwiniętych antykoncepcja hormonalna jest drugą co do częstości stosowania (po sterylizacji) metodą zapobiegania ciąży.

Skuteczną i - można powiedzieć - nowoczesną metodę antykoncepcyjną wynalazły plemiona Ameryki Południowej. Tamtejsze kobiety piły napary z ziół zawierających substancje o działaniu hormonalnym. Wypada więc uznać, że Indianie byli prekursorami doustnej tabletki antykoncepcyjnej.

W historii współczesnej antykoncepcji mówi się od roku 1897, kiedy to po raz pierwszy Beard i Prenant stwierdzili, iż w ciąży nie występuje owulacja. Kilka lat później Herman i Stein dowiedli, że za ten efekt odpowiedzialny jest hormon zwany progesteronem, a w roku 1936 Kurzrokowi udała się sterylizacja za pomocą samych estrogenów.

Pierwsza doustna tabletka antykoncepcyjna Enovid 10 została zarejestrowana w Stanach Zjednoczonych w 1960 r., a rok późnej weszła na rynki europejskie.

W XX w. nastąpił gwałtowny rozwój antykoncepcji hormonalnej. Ciągłe poszukiwania doprowadziły do powstania wielu jej metod.


I. Rodzaje środków antykoncepcjnych
Antykoncepcję hormonalną można podzielić na trzy grupy:

1. złożone preparaty doustne (OC - oral contraceptive)
metoda jednofazowa
metoda dwufazowa
metoda trójfazowa
2. śr. oparte na samych progestagenach
minitabletka gestagenna (mini pill)
progestageny o przedłużonym działaniu:

- implanty - iniekcje - wkładka wewnątrzmaciczna zawierająca progestagen (medical IUD)
3. antykoncepcja po stosunku (awaryjna, post-coital contraceptive)


II. Dwuskładnikowa doustna tabletka antykoncepcyjna
Składa się z ethynyloestradiolu EE (syntetycznego estrogenu) oraz różnych progestagenów (pochodnych progesteronu).

Podanie tabletki doustnej sprawia, że w surowicy krwi utrzymuje się stałe stężenie hormonów sterydowych (estrogenów i progestagenów). Powoduje to zahamowanie uwalniania gonadotropin przysadkowych (FSM i LH). W wyniku tego w jajnikach nie dojrzewają pęcherzyki Graafa i nie dochodzi do uwolnienia komórki jajowej (owulacji). Dodatkowo progestagen, który jest obecny w pigułce, ma następujące działanie:


wpływa na błonę śluzową macicy w taki sposób, że przyspiesza przemianę jej struktury, co uniemożliwia zagnieżdżenie się zarodka. Umieszczone tu gruczoły stają się drobne, zniekształcone, niezdolne do produkowania odpowiedniej ilości śluzu. W tak zmienionej błonie śluzowej macicy nie może zagnieździć się blastocysta (czyli bardzo wczesne stadium rozwoju zarodka),
powoduje, że śluz szyjkowy jest bardzo zbity, gęsty, nieprzepuszczalny dla plemników,
sprawia, że plemniki nie mają zdolności do tworzenia enzymu niezbędnego do rozpuszczenia otoczki komórki jajowej (akrolizyny), dzięki czemu nie dochodzi do zapłodnienia.
Jaki skład?

W zależności od składu doustne środki antykoncepcyjne dzieli się na:


jednofazowe: tabletki o stałym składzie hormonów sterydowych w całym cyklu zawierające ethynyloestradiol i progestagen (obydwa hormony podaje się w takiej samej ilości podczas całego cyklu),
dwufazowe: w I fazie cyklu - przyjmuje się sam ethynyloestradiol lub z niewielkim dodatkiem progestagenu, w II fazie - ethynyloestradiol wraz z progestagenem. Metoda ta obecnie jest sporadycznie stosowana, gdyż czasem może spowodować zwiększone prawdopodobieństwo zajścia w ciążę i zwiększone ryzyko rozwoju raka trzonu macicy. Nie będziemy więc jej omawiać.
trójfazowe: o zmiennym składzie hormonalnym, przypominającym wahania fizjologiczne hormonów w trakcie prawidłowego cyklu miesięcznego.
Po początkowym zafascynowaniu tabletkami trójfazowymi (były bardziej fizjologiczne, nie zmniejszały obfitości krwawień z odstawienia hormonów, rzadziej dawały plamienia i krwawienia) okazało się, że wiele kobiet źle toleruje te preparaty. Przyczyną jest większa sumaryczna dawka ethynyloestradiolu w porównaniu z tabletkami jednofazowymi i jednocześnie mniejsza dawka progestagenów (wyraźna przewaga estrogenna tabletki trójfazowej). Wahania poziomu hormonów nasilają migrenowe bóle głowy i zmiany nastroju, a także objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego. Zmienność tabletek powoduje częstsze błędy w ich zażywaniu. Metoda trójfazowa ma również większy wskaźnik zawodności Pearla, jest więc nieco mniej skuteczna.


Od czego zacząć?

Przed rozpoczęciem stosowania tabletki dwuskładnikowej należy:


przeprowadzić pełne badanie ginekologiczne wraz z badaniem piersi i cytologią,
zmierzyć ciśnienie tętnicze krwi,
ocenić na podstawie badań laboratoryjnych funkcjonowanie układu krzepnięcia i wątroby,
zbadać poziom cholesterolu wraz z jego frakcjami.
Pozwoli to na wykluczenie przeciwwskazań bezwzględnych do stosowania doustnej złożonej antykoncepcji hormonalnej. W roku 1996, na skutek sugestii o potencjalnym wzroście częstości występowania chorób zatorowo-zakrzepowych u kobiet przyjmujących tabletki antykoncepcyjne, przeciwwskazania bezwzględne zostały rozszerzone (szczególnie dotyczy to kobiet obciążonych wywiadem rodzinnym i palących papierosy po 35. roku życia).

Po wykluczeniu przeciwwskazań możemy dobrać konkretną tabletkę dla pacjentki według jej typu hormonalnego. Całą populację kobiet podzielono na trzy typy (tab.):


estrogenny,
prawidłowy,
gestagenny.
W zależności od typu hormonalnego i siły działania tabletki antykoncepcyjnej istnieje duże prawdopodobieństwo uniknięcia działań niepożądanych przy prawidłowym dobraniu preparatu.


Jak stosować?


Tabletki jednofazowe podaje się od 1. dnia krwawienia miesięcznego, jeżeli kobieta od początku brania tabletek będzie chciała uchronić się przed niepożądaną ciążą. Natomiast gdy nie jest to tak istotne, można zacząć przyjmować tabletki od 5. dnia cyklu miesięcznego, jednak z zastosowaniem dodatkowych metod antykoncepcyjnych przez pierwsze 14 dni.

Po 21 tabletkach robi się 7-dniową przerwę, po czym zaczyna się następne opakowanie niezależnie od trwania krwawienia z odstawienia pigułki.
Gdy przyjmujemy tabletki trójfazowe, pierwsze opakowanie zaczynamy zawsze w 1. dniu miesiączki, a następnie bierzemy je tak jak jednofazowe.
Gdy zapomnisz połknąć tabletkę...

Nie wpadaj w panikę, tylko zastosuj jeden z poniższych sposobów, zależnie od sytuacji, w jakiej miało to miejsce:


gdy od poprzedniej tabletki nie minęło 36 godzin (tj. 12 godzin spóźnienia), należy przyjąć zapomnianą pigułkę i nie obawiać się zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej,
gdy od poprzedniej tabletki minęło 36 godzin (ponad 12 godz. spóźnienia), to zostawiamy ją w opakowaniu, a kolejną przyjmujemy o prawidłowej porze. Jednak przez najbliższe 7 dni musimy stosować dodatkową metodę zapobiegania niepożądanej ciąży,
jeżeli minęło ponad 36 godzin od poprzedniej tabletki, a pominięta jest jedną z 7 ostatnich w opakowaniu, to od razu po zakończeniu bieżącego listka zaczynamy następny, bez 7-dniowej przerwy. Pozwoli to na uniknięcie wzrostu prawdopodobieństwa ciąży w następnym cyklu. Oczywiście, w tym przypadku nie wystąpi krwawienie z odstawienia tabletek (naśladujące miesiączkę), o czym pacjentka musi być uprzedzona.
Dlaczego rezygnują

Aż 50% kobiet (głównie młodych) rezygnuje ze stosowania antykoncepcji hormonalnej doustnej w 1. roku jej stosowania. Przyczyną mogą być:


niepożądane efekty kosmetyczne (łojotok, trądzik, hirsutyzm, czyli obfitsze owłosienie, i łysienie),
wzmożone napięcie i bolesność gruczołów sutkowych (mastodynia, mastalgia),
plamienia i krwawienia w trakcie przyjmowania preparatu,
nudności, wymioty,
bóle głowy,
wtórny brak krwawienia podczas stosowania pigułek,
przyrost masy ciała,
strach przed rakiem i chorobami układu sercowo-naczyniowego.
Rezygnacja z tabletek antykoncepcyjnych jest spowodowana brakiem informacji o wpływie preparatów hormonalnych. Lekarze często nie uprzedzają o niepożądanych objawach (głównie androgenizacji), które są związane z nietolerancją estrogenów, rzadziej progestagenów. Na ogół przemijają one po około 2-3 miesiącach. Gdy jednak się utrzymują, należy zmienić preparat po zużyciu do końca poprzedniego. Tylko w jednym przypadku powinno się natychmiast odstawić doustną tabletkę antykoncepcyjną - jeżeli wystąpią po niej pierwszorazowe, silne bóle głowy połączone z zaburzeniami widzenia.


Zalety antykoncepcji hormonalnej

Doustne złożone preparaty antykoncepcyjne mają wiele zalet.

Jeśli chodzi o ich działanie antykoncepcyjne, w porównaniu z innymi środkami antykoncepcyjnymi są:


bardzo skuteczne (wskaźnik Pearla 0,01-0,54),
wygodne w użyciu (nie wymagają żadnych czynności wykonywanych "tuż przed"),
efekt antykoncepcyjny jest odwracalny już w następnym cyklu
Działają również korzystnie na narząd rodny, wpływając na cykl miesiączkowy:


zmniejszają obfitość krwawień i objawy niedokrwistości,
miesiączki są mniej bolesne,
zmniejszają objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego,
regulują czas występowania i trwania krwawień z odstawienia hormonów.
Przyczyniają się również do rzadszego występowania takich stanów chorobowych narządu rodnego, jak zapalenie przydatków, torbiele czynnościowe jajników, endometrioza, ciąża pozamaciczna.

Zapobiegają także:


rakowi endometrium (dzieje się tak już po roku stosowania OC bez przerwy; efekt utrzymuje się jeszcze 15 lat po zaprzestaniu stosowania pigułek)
rakowi jajnika (działanie ochronne ujawnia się po 5-10 latach od rozpoczęcia stosowania OC, niezależnie od czasu przyjmowania tabletki antykoncepcyjnej. Im dłuższy okres stosowania pigułki, tym mniejsze ryzyko raka jajnika. Ochrona utrzymuje się do 15 lat od przerwania OC).
Działają również pozytywnie na inne narządy ciała:


przyczyniają się do rzadszego występowania łagodnych
nowotworów sutka i zmian dysplastycznych,
zapobiegają powstawaniu osteoporozy (efekt jest widoczny po roku stosowania OC, utrzymuje się 15 lat po zaprzestaniu tej metody),
niwelują objawy łojotoku i hirsutyzmu,
wpływają pozytywnie na przebieg choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, przyczyniają się do szybszego gojenia się niszy wrzodowej, rzadszych nawrotów i zaostrzeń,
łagodzą przebieg reumatoidalnego zapalenia stawów,
zmniejszają objawy zarówno nadczynności, jak i niedoczynności tarczycy.
Powikłania

Zawsze należy pamiętać o indywidualnym doborze tabletki antykoncepcyjnej, kontroli lekarza i przeanalizowaniu wszystkich możliwych zagrożeń, powikłań i korzyści doustnej antykoncepcji hormonalnej.

Może się bowiem zdarzyć, że mimo starannego doboru tabletki i kontroli lekarza, po kilku latach przyjmowania dwuskładnikowej tabletki antykoncepcyjnej wystąpią powikłania. Mogą one dotyczyć głównie:


układu krążenia (powikłania zatorowo-zakrzepowe, zawał mięśnia sercowego u palaczek po 35. r.ż., nadciśnienie tętnicze),
wątroby (kamica pęcherzyka żółciowego, żółtaczka cholestatyczna, pierwotny rak wątroby),
miesiączki (jej wtórny brak, tzw. post-pill amenorrhea), nszyjki macicy i sutka (nowotwory).
Dwuskładnikowe tabletki antykoncepcyjne nie powinny być stosowane w następujących przypadkach:


podczas karmienia piersią,
przy występowaniu otyłości (BMI > 30 kg/m2),
przy zastawkowych wadach serca, stanach po wszczepieniu sztucznych zastawek serca,
przy zaburzeniach krzepliwości, chorobach zatorowo-zakrzepowe w przeszłości lub w rodzinie,
w nowotworach estrogenozależnych,
w chorobach układowych (toczeń rumieniowaty trzewny, sklerodermia, kolagenozy),
w chorobach psychicznych (zwłaszcza psychoza maniakalno-depresyjna),
w chorobie Leśniowskiego-Crohna.
Jednak w takich sytuacjach możemy wykorzystać doustne metody antykoncepcyjne zawierające same gestageny.


III. Środki oparte na gestagenach
Minitabletka gestagenna

Zawiera minimalną dawkę samych progestagenów, najczęściej lewonorgestrelu. Jej działanie polega głównie na zwiększeniu gęstości śluzu szyjkowego. Ale tak mała dawka progestagenu nie jest w stanie zahamować owulacji, co przyczynia się do mniejszej skuteczności tej metody (wskaźnik Pearla 0,3-4), zwłaszcza u kobiet otyłych.

Tabletkę gestagenną należy przyjmować codziennie w 28-dniowym cyklu, o stałej porze, z opóźnieniem nie większym niż 2-3 godziny, ponieważ po 5 godzinach dochodzi do upłynnienia śluzu szyjkowego, a powrót efektu następuje dopiero po 48 godzinach od przyjęcia tabletki.

Ten rodzaj antykoncepcji ma istotne zalety:


nie hamuje laktacji,
daje szybki powrót płodności,
jest dobrze tolerowany,
zmniejsza ryzyko raka sutka, trzonu macicy i jajnika,
nie wpływa na ryzyko powstawania chorób zatorowo-zakrzepowych,
nie powoduje zaburzeń metobolicznych.
Niestety, przyjmowanie minitabletki antykoncepcyjnej nie jest pozbawione wad. U ok. 44% kobiet występują nieregularne krwawienia miesiączkowe, plamienia i krwawienia międzymiesięczne. Częściej dochodzi do błędów owulacji, z czym wiąże się powstawanie torbieli czynnościowych jajników.


Gestageny o przedłużonym działaniu (nie podawane doustnie)


Progestageny wstrzykiwane domięśniowo
Jest to najskuteczniejsza hormonalna metoda antykoncepcyjna (wskaźnik Pearla 0,10).

Najczęściej stosowanym preparatem jest octan medroksyprogesteronu (Depo Provera - Upjohn), podawany domięśniowo co 12 tygodni.

Stosunkowo wysokie początkowo stężenie progestagenu hamuje uwalnianie FSH i LH, nie dopuszczając do owulacji. Działa także na wzrost gęstości śluzu szyjkowego, powoduje zaburzenia zdolności plemników do zapłodnienia i zmiany w błonie śluzowej macicy (często dochodzi do zaniku endometrium).

Ta bardzo skuteczna i wygodna w użyciu metoda nie jest popularna. Wiąże się to przede wszystkim z nie uzasadnionym w tym przypadku strachem przed nowotworami, złym stosowaniem i niemożliwością wycofania się z niej przez 3 miesiące działania leku. Metoda ta jest zalecana szczególnie kobietom z krajów Trzeciego Świata, gdzie ze względu na warunki bytowe i poziom uświadomienia stosowanie innych metod jest utrudnione.


Implanty hormonalne
Są to wszczepiane podskórnie raz na 5-7 lat kapsułki (6 sztuk jednorazowo) wielkości zapałki, z których uwalnia się do krwiobiegu hormon lewonorgestrel. Obecnie dostępny na świecie jest Norplant. Skuteczność antykoncepcyjna Norplantu jest równie wysoka jak w przypadku Depo Provery (wskaźnik Pearla 0,1-0,2).

Działanie preparatu jest podobne do minitabletki gestagennej (wzrost gęstości śluzu szyjkowego, zmniejszona zdolność plemników do zapłodnienia komórki jajowej, zmiany w endometrium), z tym że poziom lewonorgestrelu jest stały, przez co dochodzi także do hamowania owulacji (jajeczkowanie występuje u 10% kobiet w pierwszym roku stosowania, z czasem jego odsetek zwiększa się do 30-75% pod koniec okresu działania).

Implanty progestagenne omijają wątrobę, nie wpływają na metabolizm, układ krzepnięcia ani nadciśnienie. Prawdopodobnie zapobiegają nowotworom hormonozależnym, takim jak rak trzonu macicy, jajnika i sutka, nie zwiększając jednocześnie narażenia na osteoporozę.

Specyficznym problemem jest dyskomfort podczas wprowadzania i usuwania preparatu, a także miejscowy odczyn zapalny lub zanikowy tkanki podskórnej oraz niekorzystny efekt kosmetyczny. Z tych powodów w 1997 r. produkcja i dystrybucja Norplantu zostały wstrzymane (zbyt wiele procesów o odszkodowanie wytaczanych firmie przez kobiety). Poszukuje się innych dróg wprowadzania hormonów do tkanki podskórnej.


MECHANICZNE METODY:

Mechaniczne metody antykoncepcyjne utrudniają dotarcie plemników do macicy i jajowodów. Tworzą mechaniczną barierę, uniemożliwiając zapłodnienie.

Jest wiele rodzajów tych środków. Są przeznaczone zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet. Obecnie jedyna dostępna mechaniczna metoda antykoncepcyjna dla mężczyzn to prezerwatywa, czyli kondom. Natomiast kobiety mają do wyboru: diafragmę, kapturek naszyjkowy, gąbkę dopochwową, prezerwatywę dla kobiet (Femidom).


Prezerwatywa

Jest woreczkiem z cienkiej gumy lateksowej, poliuretanu lub polistyrenu, często dodatkowo pokrytej silikonem. Ma cylindryczny kształt, długość 17 cm, średnicę około 3 cm i grubość 0,05 mm. Powinna być zakładana przed stosunkiem, z pozostawieniem pustej przestrzeni przed ujściem cewki moczowej dla nasienia i swobodnego przesuwania się napletka podczas ruchów frykcyjnych. Po zakończeniu stosunku prącie należy wycofać z pochwy przed jego zwiotczeniem, przez co zapobiega się zsunięciu prezerwatywy i wylaniu nasienia do pochwy.

Jest to środek jednorazowego użytku i nie może być wykorzystany podczas następnego stosunku. Jego zaletą jest duża skuteczność - wskaźnik Pearla wynosi 0,4 - 3,6 (im mniejsza wartość wskaźnika Pearla, tym większa skuteczność danej metody) oraz ogólna dostępność i niska cena. Należy tu także podkreślić brak niepożądanych działań zdrowotnych, a nawet działanie ochronne, czyli zapobieganie chorobom przenoszonym drogą płciową, m.in. infekcjom wirusami opryszczki (HSV2) i brodawczaka ludzkiego (HPV), które są czynnikami wywołującymi raka szyjki macicy. Prezerwatywa chroni także przed wirusowym zapaleniem wątroby typu B, a przede wszystkim przed wirusem HIV. Stosowanie tego środka wspomaga zaangażowanie mężczyzny w antykoncepcję oraz powoduje wydłużenie czasu stosunku, co jest niekiedy zgodne z oczekiwaniami kobiety.

Natomiast wadą jest konieczność przerwania gry wstępnej, obniżenie doznań seksualnych u partnera, a także możliwość zsunięcia lub rozerwania, co zmniejsza skuteczność antykoncepcyjną. Problemem może być dla niektórych przełamanie bariery wstydu podczas kupowania prezerwatyw, a także zdarzająca się alergia na gumę i środki lubrykujące (nawilżające).


Diafragma

To gumowa błona dopochwowa rozciągnięta na metalowej sprężynce, którą należy założyć ok. 1 godziny przed stosunkiem. Usuwa się ją dopiero 8 - 10 godzin po kontakcie seksualnym. Z przodu opiera się na spojeniu łonowym, a jej tylna część jest umieszczona w tylnym sklepieniu pochwy. Rozmiar diafragmy dobiera się indywidualnie przez ginekologa i weryfikuje po porodzie, poronieniu oraz co 2 lata przy regularnym współżyciu. Również przyrost wagi powyżej 5 kilogramów powoduje konieczność zmiany rozmiaru błony dopochwowej.

Jej zaletą jest możliwość wielokrotnego użytku. Po wyjęciu z pochwy należy ją umyć, wysuszyć i schować do pudełeczka aż do następnego użycia.

Natomiast zasadnicza wada diafragmy to stosunkowo niska skuteczność (wskaźnik Pearla waha się od 2 do 16). Dlatego zaleca się posmarowanie błony dopochwowej środkiem plemnikobójczym przed jej założeniem, dzięki czemu skuteczność tej metody wzrośnie.

Zakładanie błony dopochwowej wymaga wprawy. Pacjentka może się go nauczyć podczas wizyty u lekarza. Jednak dla niektórych pań udzielanie takich wskazówek przez lekarza lub pielęgniarkę może być niekiedy krępujące. Zniechęcać może także zmniejszenie wymiarów pochwy (co jest wynikiem zastosowania tego środka) oraz odgrodzenie od obszaru szyjki macicy szczególnie pobudzających seksualnie punktów K i G na przedniej ścianie pochwy, co może upośledzać doznania obojga partnerów.


Kapturek naszyjkowy

Ma stożkowaty lub walcowaty kształt gumowego kapturka, dopasowany do kształtu części pochwowej szyjki macicy. Ściśle odgranicza macicę i jajowody od pochwy. Prawidłowo założony przylega doskonale do tarczy szyjki. Zakłada się go godzinę przed, a wyjmuje co najmniej 8 - 10 godzin po stosunku przez pociągnięcie za nitkę wystającą z pochwy. Jego wymiar powinien być weryfikowany (podobnie jak diafragmy).

Również kapturek jest metodą wielokrotnego użytku. Skuteczność zwiększa równoczesne zastosowanie środka plemnikobójczego. I tu również lekarz czy pielęgniarka musi pokazać, w jaki sposób zakładać kapturek.


Gąbka dopochwowa

To mała, jednorazowa gąbka z pianki poliuretanowej, z zagłębieniem w części środkowej przylegającym ściśle do szyjki macicy, nasączona plemnikobójczym preparatem nonoksynolem - 9.

Środek ten nie jest dostępny w Polsce, a wskaźnik Pearla wynosi 9 - 25 (czyli jego skuteczność jest mała).


Prezerwatywa dla kobiet

Jest dostępna na rynkach europejskich od 1992 roku pod nazwą Femidom i produkowana w jednym rozmiarze. Została stworzona z cienkiej gumy poliuretanowej pokrytej dużą ilością środka lubrykującego. Cylindryczny worek o długości 17 cm i średnicy 6 - 7 cm zakłada się do pochwy przed stosunkiem, jednocześnie dopasowując pierścień wewnętrzny Femidomu do sklepień pochwy. Natomiast pierścień zewnętrzny pozostaje poza przedsionkiem pochwy.

Tak jak prezerwatywa męska jest ona przeznaczona do jednorazowego użytku. Podobnie też zapobiega nie tylko niepożądanej ciąży, ale i chorobom przenoszonym drogą płciową. Według niektórych naukowców, jest skuteczniejsza w zapobieganiu zarażeniu wirusem HIV niż kondom.

Często jednak występują problemy techniczne podczas stosowania Femidomu, który może wysunąć się podczas gry wstępnej. Zdarza się też, że prącie podczas ekscytacji płciowej jest nieprawidłowo wkładane - pomiędzy ścianę pochwy a górną krawędź prezerwatywy. Mała estetyka środka wpływa również na jego niewielką popularność.


ANTYKONCEPCJA Z WKŁADKĄ:

Wkładka wewnątrzmaciczna jest skuteczną metodą antykoncepcji. Statystycznie w ciągu roku tylko jedna na sto kobiet stosujących tę metodę zajdzie w ciążę.


Wkładka wewnątrzmaciczna to plastikowa kształtka, którą zakłada się do jamy macicy, aby zapobiec niepożądanej ciąży. Jako środek antykoncepcyjny działa przez 5-7 lat (okres ten jest podany na ulotce).

Produkuje się różne rodzaje wkładek. Najczęściej są one wykonane z polichlorku winylu lub innych obojętnych dla organizmu ludzkiego tworzyw sztucznych o dużej elastyczności, a jednocześnie zdolności zachowania nadanego kształtu przypominającego zwykle literę T. W celu zwiększenia skuteczności antykoncepcyjnej wkładki zawierają dodatkowo jony metali: miedzi, srebra, złota i platyny.

W ostatnich latach opracowano wkładkę wewnątrzmaciczną hormonalnie czynną zawierającą syntetyczną pochodną progesteronu, hormonu produkowanego przez ciałko żółte jajnika po owulacji - lewonorgestrel: Mirena. Z kapsułki stanowiącej ramię podłużne wkładki uwalnia się codziennie hormon, który wzmacnia jej działanie antykoncepcyjne przez powodowanie zmian zanikowych w błonie śluzowej macicy (endometrium) i znaczne zwiększenie gęstości śluzu szyjkowego, a jednocześnie zmniejsza działania niepożądane i powikłania.

Przyszłością wkładek wewnątrzmacicznych są wkładki typu Flexi Gard, zbudowane na innej zasadzie, w których nitka jest wszczepiona w dno macicy, a na niej są zawieszone pojemniczki uwalniające miedź. Brak ramion poprzecznych w tego rodzaju wkładce zmniejsza bóle, krwawienia i skurcze macicy.


Uniemożliwić zapłodnienie

Uważa się, że głównym mechanizmem działania wkładki wewnątrzmacicznej jest uniemożliwienie zapłodnienia w wyniku współdziałania kilku czynników. Wkładka umieszczona w jamie macicy stwarza bowiem liczne przeszkody na drodze plemnika do komórki jajowej, jak też w transporcie i zagnieżdżeniu się zarodka. Pierwszą trudnością do pokonania jest wzrost gęstości śluzu szyjkowego wywołany nie tylko drażniącym działaniem samej wkładki, ale również jonów miedzi i hormonów na gruczoły szyjki macicy produkujące śluz. Oprócz tego jako reakcja na ciało obce pojawiają się w śluzie krwinki białe, czyli leukocyty, których zadaniem jest niszczenie bakterii i wirusów, a w tym przypadku plemników.

Kolejnymi przeszkodami są upośledzenie ruchliwości plemników w wyniku działania plemnikobójczego jonów miedzi oraz uniemożliwienie plemnikom wejścia do jajowodów, gdyż ramiona poprzeczne wkładki stanowią w tym wypadku barierę mechaniczną.

Wkładka wewnątrzmaciczna powoduje też zmiany w endometrium przypominające stan zapalny utrudniające zagnieżdżenie zarodka. W wyniku reakcji obronnej na ciało obce pojawiają się leukocyty, makrofagi (komórki pochłaniające i niszczące bakterie) i limfocyty (komórki stanu zapalnego), które powodują zmianę struktury endometrium uniemożliwiającą zagnieżdżenie się zapłodnionej komórki jajowej.

W początkowej fazie po założeniu wkładki możliwe jest jej działanie wczesnoporonne, kiedy z powodu niedostatecznego jeszcze wykształcenia opisanych czynników może dojść do zagnieżdżenia zarodka. Wówczas jednak drażniące działanie samej wkładki, będącej ciałem obcym w macicy, jak również zwiększona produkcja prostaglandyn (czynników wywołujących m.in. skurcze) oraz toksyczne działanie jonów miedzi na zapłodnioną komórkę jajową i ciałko żółte, powodują zwiększoną kurczliwość jajowodów i mięśniówki macicy, doprowadzając do wydalenia obumarłego zarodka.

Dodatkowym mechanizmem działania wkładki jest działanie "ratunkowe" po stosunku bez zabezpieczenia, którego efektem mogła być ciąża: założenie wkładki do pięciu dni po owulacji, niezależnie od liczby stosunków płciowych w danym cyklu miesiączkowym, powoduje obumarcie zapłodnionej komórki jajowej przed jej zagnieżdżeniem (działanie jonów miedzi) oraz jej wydalenie wskutek silnych skurczów mięśniówki macicy.


Dla kogo wkładka

Na Świecie ten rodzaj antykoncepcji stosuje obecnie okoŁo 5% kobiet w wieku rozrodczym, z tej liczby prawie 75% przypada na mieszkanki Chin.

W Polsce jeszcze do niedawna wkładkę wybierało około 8% decydujących się na antykoncepcję kobiet, jednakże w ostatnich latach ich odsetek zmniejszył się do 5-6%.

Przed założeniem wkładki wewnątrzmacicznej przeprowadza się dokładny wywiad z pacjentką oraz wykonuje pełne badanie ginekologiczne, łącznie z pobraniem materiału do badania cytologicznego i czystości pochwy, a także USG przezpochwowe narządu rodnego. Pozwala to na wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań.

Antykoncepcję za pomocą wkładki wewnątrzmacicznej mogą stosować przede wszystkim te kobiety, które skończyły 30 lat, już rodziły, nie mają zaburzeń miesiączkowania i bolesnych miesiączek i są w stałym związku. Nie zaleca się jej kobietom młodym, które jeszcze nie mają potomstwa i stałego partnera.

Zakłada ją lekarz ginekolog w 3-4 dniu krwawienia miesięcznego, gdy ujście wewnętrzne szyjki macicy jest rozwarte i nie ma konieczności jego rozszerzania. Jednocześnie kurczliwość macicy i krwawienie nie są już na tyle silne, aby doszło do wydalenia wkładki z jamy macicy. Oczywiście, jak każdy zabieg ginekologiczny, tak i ten musi odbywać się z zachowaniem wszelkich zasad aseptyki i antyseptyki, w warunkach sterylnych. Nitki wkładki lekarz przycina tak, aby kobieta mogła sama co miesiąc po krwawieniu miesiączkowym stwierdzić ich obecność i zauważyć ewentualne zmiany w długości czy też położeniu świadczące o przemieszczeniu wkładki i zmniejszeniu się jej skuteczności antykoncepcyjnej. Nitki zbyt krótkie oprócz problemów z kontrolą wkładki mogą dodatkowo powodować ból u partnera podczas stosunku. Usunięcie wkładki po zakończeniu okresu jej działania jest zabiegiem prostym i bezbolesnym, który wykonuje się podczas miesiączki.


Możliwe komplikacje

Po założeniu wkładki przez 1-3 miesiące mogą przejściowo występować bóle podbrzusza i okolicy krzyżowej, obfitsze miesiączki i plamienia międzymiesiączkowe jako reakcja macicy na ciało obce. Rzadszymi powikłaniami są: przebicie macicy podczas zakładania, przemieszczenie wkładki i ewentualne przedostanie się jej do jamy otrzewnej, zapalenie narządów miednicy mniejszej (jajowodów, jajników) oraz ciąża pozamaciczna. Na pierwszą wizytę kontrolną należy zgłosić się po dwóch tygodniach od założenia wkładki, a kolejne badania powinny odbywać się dwa razy w roku. Jeżeli jednak kobieta odczuwa silne bóle w dole brzucha, ma upławy lub gorączkę, powinna natychmiast udać się do ginekologa.

Bezwzględne przeciwwskazania do założenia wkładki

-podejrzenie ciąży
-zakażenia w obrębie narządu rodnego (pochwy, szyjki macicy, przydatków)
-przebyta ciąża pozamaciczna
-krwawienia z dróg rodnych oraz przedłużające się obfite krwawienia
-miesiączkowe o nie wyjaśnionej przyczynie
-mięśniaki macicy
-guzy przydatków (torbiele, stany zapalne, nowotwory)
-wady anatomiczne macicy (np. macica dwurożna)
-leczenie immunosupresyjne po przeszczepach, zakażenie wirusem HIV lub pełnoobjawowy AIDS
-uczulenie na miedź, choroba Wilsona - przy wkładkach zawierających jony miedzi
-wady anatomiczne zastawek serca lub stan po wszczepieniu zastawek z ryzykiem wystąpienia bakteryjnego zapalenia wsierdzia.

STERYLIZACJA:

Sterylizacja polega u kobiety na wycięciu jajników lub podwiązaniu jajowodów, a u mężczyzn na podwiązaniu nasieniowodów. Sterylizacja jest najskuteczniejszą metodą antykoncepcyjną, jednak jest ona nieodwracalna - tzn. po jej zastosowaniu już nigdy nie może dojść do zapłodnienia. Aczkolwiek dokonywano już operacji ponownego połączenia podwiązanych nasieniowodów. W Polsce nielegalna.

INNE METODY ANTYKONCEPCJI:
-stosunek przerywany
-płukanie pochwy - płukania pochwy nie należy uznawać za prawdziwą metodę antykoncepcyjną, wskaźnik Perla dla tego zabiegu określany jest na około 50

JAKA WASZYM ZDANIEM JEST NAJSKUTECZNIEJSZA METODA ANTYKONCEPCJI??


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum "SEKSOWNE-NAPALONE-NIEBEZPIECZNE" - ZAPRASZAJĄ!! Strona Główna -> ROZMOWY O WSZYSTKIM Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach


fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group, Theme by GhostNr1